درکِ من از قلمرو تن

درکی صریح و بی‌پرواست.

حسین منزوی

نازنین‌ام، سلام!

چند روزی است که دارم «سخن عاشق» رولان بارت را می‌خوانم. او با فصل‌بندی‌های هنرمندانه‌اش در این کتاب، ناباورانه به تفسیر و تحلیل پنهان‌ترین حالات و ویژگی‌های عاشق می‌پردازد، و بنابراین شناخت تازه‌تری از احساس و زندگی در من بیدار کرده است.

یگانه‌ی من، حسادت بی‌حدم!

رولان بارت هم می‌گوید: «دنیا پُر از همسایگان مزاحمی است که من باید دیگری را با آن‌ها قسمت کنم. دنیا در واقع همین است: اجبار به قسمت کردن.  دنیا (دنیویات) رقیب من است... حتا شی‌ئی، مثلاً کتابی، که دیگری جذب‌اش می‌شود (من به آن کتاب حسودی می‌کنم). هر چیزی که خللی به این رابطه‌ی دو نفره وارد کند، هر چیزی که در مصاحبت ما مداخله کند و صمیمیت ما را کاهش دهد، چیزی آزارنده است. دنیا می‌گوید: "تو مال من هم هستی"».

جهانِ جنگ و جدال‌ام!

از کنارمان که می‌گذرند، به تو که نگاه می‌کنند، انگار پنجه روی گلویِ من فشار می‌دهند. این بار حسادت است. رشک است به خدا، به کیف و شال و شرم‌ات حتا. به عطر پیراهن تو که در تالارهای ذهن من می‌پیچد، به پیراهن تو که به پوست تو می‌ساید: «رشک برم کاش قبا بودمی / چون‌که...»!

دیریافته‌ترین‌ام، شیر گرم صبحانه‌ی تن من!

زبان من و تو، زبان دیگری است؛ زبان صریح تن است، و نه زبان ایماها، اشاره‌ها، استعاره‌ها و یا گفت‌وگوهای مطنطن. عینیت عاطفه‌ی من به لمس است و تمسح. همین نوشته حتا پاسخ به دست‌های نوازشگر توست، به لب‌های همیشه خواستار و خواهنده‌ی تو.

اولین‌های نداشته‌ام، زیتون و پسته‌ام، شراب کهنه‌ام!

گمان نمی‌کردم هرگز که عشقی چنین ازلی و بدوی با نشانه‌ها و رفتارهایی رمانتیک، به سراغم آمده باشد. اما رولان بارت هم به من خرده نمی‌گیرد؛ عشق مدرن هم گویا همین مشخصات بیرونی و مختصات درونی، همین دردها را با خود به همراه دارد. با این تفاوت که تنها ابزارهای آن روزآمد و تازه است و فقط اتومبیل و ایمیل و موبایل بر آن افزوده شده‌اند و البته تن‌کامی‌هایِ پالوده‌‌تر، مهنّاتر، گوارتر!

می‌بوسمت: مهدی

شهریور 1388

مشت می‌کوبم بر در

پنجه می‌سایم بر پنجره‌ها

من دچار خفقانم، خفقان!

فریدون مشیری

زندانی زیبایی خویش، یقین گمشده‌ام، سلام

عشق این‌بار با تو، با خفقان آمد. همراه حناقی که درست روز پس از آن انتخابات کذایی بیست‌ودوم خرداد آمد و خیمه زد و جاکنم کرد. با تهدید و رعب و رعشه آمد به سراغم و دچارم کرد؛ بندیِ آن حالِ لالِ چلانده شدن، در یأسی بی‌باور و بی‌یاور!

زیبایی معصومانه‌ی ناتوانی و اشتباه!

تا بودی و در من نبودی، حسرت نداشتن‌ات با من بود و اکنون که در منی، داشتن‌ات موکول به نبودن‌هاست. حالا برگ روزگار برگشته و این تویی، که به تقابل و ستیزه با موانع‌ام فرامی‌خوانی.

تحسین همیشه‌ام، عذاب احتلام تابستانی!

زمین و زمان بر من می‌شورند و این پایان را به دلسردی و سرخوردگی‌ام حتا نمی‌گیرند؛ یعنی باور نمی‌کنند که من این‌گونه در این‌کوره‌راهِ به خیال خوش‌شان: ساده، قلوه‌کن شده باشم. ساده‌انگارانه می‌گویند که زندگی خود نوعی انتخابات است؛ به قمار می‌نشینی و می‌بَری، یا می‌بازی! اصلاً در این زمانه‌ی غدار، زندگی خود یک بازی‌ست! و به همین سادگی شکست تو را به هیچ می‌گیرند، انگار که آب از آب تکان نخورده باشد.

شبانه‌های تلاش و تردیدم، غرور بر باد رفته‌ام!

من با عقل و صبر و کیاست، جسوری و دخترانگی پُرجذبه‌ات را به کام و کمین نشسته بودم که در بزنگاه چیدن‌ام از من ربوده شد. شنیدی؟ دزدیدند! بعد هم چوب حراج زدند و جار زدند! و من با دست‌هایِ خالی و دهان باز، به حیرت و سکوت ماندم و دوباره خفقان گرفتم. نمی‌دانستم که در این آزمون، نه من، که درونه‌ی عقل هنوز بویناک و پوسیده‌ی اجتماع و میراثِ اجنه‌ی مذهبی و سنتی‌ست که باز چون هر بار، به عرصه می‌آید و به دروغ و تهمت، زورچپان می‌شود؛ با ظاهری صلاح و به غایت سنجیده که انگار کنی واژه‌هایی چون ناموس و میهن هرگز گمراه‌کننده، دستاویز و مغلطه‌آمیز نخواهند بود.

حسرت و دریغ بهترین تمجیدم!

این نامه، می‌توانست بهترین آغاز جشنواره‌ی روح و فشفشه‌ی هیجانمان باشد، اما نشد؛ نه، نگذاشتند!

می‌بوسمت: مهدی

تیرماه 1388

گوهر مخزن ِ اسرار همان است که بود؛

حُقه‌ی مهر بدان مُهر و نشان است که بود.

حافظ

علیرضای عزیز!

سلام

از تغییرکردن‌ها و تغییر‌خواهی‌هایِ من پرسیده‌ای. من که همیشه منت‌گزار توام، این هم تغییر:

چند سالی است که دیگر شور و حرارت یکی‌شدنم را با دوروبری‌هام، از دست داده‌ام. به دوست که نه، ولی به آشنایان‌ام مشکوک‌ام و سلام‌شان را دیگر بی‌طمع نمی‌دانم. من اعتراف می‌کنم که در برابر همین‌ها هم ضعیف‌ام. گاهی شیطانک درونم وادارم می‌کند که از نگفته‌ها بنویسم، اما دلم از همه‌ی توقعاتِ بعدی و طلبکاری‌هایِ به اصطلاح دوستان، می‌گیرد.

می‌دانی علیرضا؟ پیش از این، به آدم‌های حقیری که زیبایی جهان را در قاب تنگ مذهب و عینک سیاه‌نمایی‌های دینی می‌دیدند و تفسیر می‌کردند، یا به همان‌ها که به عرفِ «زشت است و قباحت داردِ»، عصاقورت‌داده و سنتی گرفتار بودند، بی‌توجه یا حتا دلسوز بودم اما امروز می‌بینم که این جماعتِ کوتوله، بس که خطرناک‌اند، اگر باهاشان نجنگم و عقب‌شان ننشانم، از پهلو‌شان دیکتاتورهای نکره‌ای بیرون می‌زند که نگو! این خیل گنده‌دماغ را سر باز ایستادن نیست و هی به فکر پیش‌رَوی‌‌اند و تسخیر.

علیرضا جان!

بی‌تعارف، هر کدام از ما ـ با شدت و ضعف ـ یک دیکتاتور بی‌انصاف، بدعُنق و کوچولو در درون‌مان داریم و نمی‌خواهیم که کودکِ درون‌مان به آن غلبه کند؛ یعنی که، می‌ترسیم از اصل و اسب بیفتیم و مدارا و محبت‌مان سر از ابتذال درآرد. من دیگر خیال نمی‌کنم  که باید سَر خَر را کج کنم و خیلی چیزها را ندید بگیرم. من یکی دیگر از این پوست‌کلفتی‌ها ندارم که ساکت بنشینم از این همه کج‌رفتاری‌ها و بی‌ادبی‌ها. هر رفتارمان را به پایِ اقتضا و بایسته‌گی‌ها می‌گذاریم و به بی‌دفاعی‌ها و اشک‌های حلقه‌زده در چشم‌ها، چشم بسته‌ایم. ما عوض نه، عوضی شده‌ایم!

علیرضایِ نوشدن‌ها!

به ایلیای تو سوگند! دلم به حال کودکی‌ها، دلم برای باغچه می‌سوزد.

می‌بوسمت: مهدی

فروردین 1388

چرا تو را به بند می‌کشم

و روی دوش تو تجربه می‌کنم

فریاد «زنده‌باد رهائی»یِ خود را؟

رؤیا زرین

رنگین‌کمان من، سلام!

انگار نه انگار که جهان کار و باری داشته! این روزها عجیب آسوده‌ام از دست رجّاله‌ها و پاچه‌ورمالیده‌ها. اگرچه ننگ رجّاله‌گی‌شان آزارم می‌دهد، اما دست کم جلو چشم‌ام نیستند! بگو، مگر در برگ‌برگِ کارنامه‌ی سیاه‌شان تو یکی آسوده مانده‌ای تا من از خیرشان[!] نگذرم؟!

عزیز من! بگذرم. من از حظّ با تو بودن سیر نمی‌شوم. گفته بودم بارها و حالاحالاها می‌نویسم تا بماند؛ بماند تا بدانند که من بودم که پیله کرده بودم و تو نیازی به مهرم نداشتی و نداری. تو کوه محبتی که شوق صعود و صلابت و سرکشی را در من بهانه‌ای. مثل همان پله‌های خیس با هم رفتن و به هم نرسیدن.

قله‌ی بی‌آرزوی من!

برابر تو که می‌نشینم، همه‌ی لذت‌های جهان آب می‌رود و محو می‌شود. تو بزرگ‌تری، هم به سن، هم به قامت، هم به جهان، هم به جان، مگذار و نپذیر که روزهای بی‌تو بودن را بی‌مزه‌ی کمال تو کال بمانم؛ مثل کال دندان‌هام، بعد از مکیدن آلوی ترش لبانت.

آری به جرم خواستن ِ صبح راستین

سرب مذاب بود، جواب سؤال تو

حسین منزوی

عزیز من، سلام!

در آن اردی‌بهشت، نایستادی، نماندی که ببینی حالم را. یعنی خشک و رسمی بود و به خیال همیشه‌ها و روزمره‌ها بود دیدار اول‌مان.

تا رفتی، ميثم [محمدی] پرسيد: «عبدالحسين عموی تو بود؟» و بعد مکث کرد و منتظر جواب من ماند که خیره مانده بودم به صورتش. داشتم به دنیایی پرتاب می‌شدم که آغوش تو نبود و سفیدی تن تب‌ناک‌ات را بخار کرده بود.

میثم با ملایمت و آرامشی که همیشه دارد و دوست داشتنی‌ست، حرف‌هاش را مزمزه می‌کرد. انگار چیزی را مرور می‌کرد که هنوز از آوار سنگینی تأثیرش درنیامده بود. گفت: «عموی تو توی بغل دایی‌ام [ابراهیم اصغری]، توی حیاط خانه‌شان جان داده».

عبور بی‌اشتهای پلنگ از کنار گله

و نگاه بی‌اعتنای تو از برابر دل من،

حکایتی‌ست!

منوچهر آتشی

سعی من، سعادت بی‌صبرانه!

سلام

جهان میان این دو هجایِ طولانی از روزمره‌گی معنا پیدا می‌کند؛ میان هجاهای «جهـ» و «آن»؛ میان «جهیدن» و به «آن» رسیدن که تویی: تلألو تنهایی و تنانه‌گی.

جان من، جهان من!

هر دویِ ما گرفتار چاه روزمره‌گی‌ها می‌شویم، این طبیعی و جبری است. اما جهیدن از این روزمره‌ها بسته به خودِ ماست. جهان را من و تو باید به این هجاها شقه کنیم و به میان و «آن»اش برسیم، که می‌رسیم! یقین دارم که تو تلاش توأمانِ رسیدن به مطلوب منی و کمال خویش. چراکه صبوری و سرخورده نه.

تو خوب می‌دانی که این مغازله‌ها و نامه‌ها، نه به تأخیر انداختن کمال و جشنواره‌ی روح ما، که عین سلوک، که خودِ افزونه‌ها و تکمله‌هاست؛ عین پیاله‌ای که دور دیگری است برای پُر کردن خالی‌های ما ــ که من مستحق‌ترم به مَلاء. خلاءام را تنها تو پُر می‌کنی و خوب می‌دانی که هماورد این پیاله‌گردانی‌ها را تو ــ فقط تو ــ ساقی توانی بود.

ماده‌یِ خوش‌اشتهایِ من ِ تازه!

گاهی که تاب‌ام از دوری و نداشتن‌ات طاق می‌شود، از اصالت و عسل ِ توشه‌ی صبوری‌ای که به جان‌ام ریخته‌ای، می‌مکم. تا کی اضطرابِ سم‌ضربه‌های حرارت‌ام را با طعم دهانت تسلا و تسکین باشی.

جان پُرعشوه، تن پُرتشویش‌ام!

سرما می‌رسد و من حالا به اجاق جان و احساس‌ات گرم‌ام.

می‌بوسم‌ات: مهدی

مهر 1387

عزیز من، کمال 26 سالگی‌ام!

سلام

تولدت مبارک. این اولین سالی است که با تبریک تولدت، من نیز سالی تازه می‌آغازم برای کمالی که محصول یگانگی است. خوشا تو که با اشک و لبخندت در این رهگذر، بدرقه‌ی راهم شده‌ای برای رسیدن به شکفته‌گی و شادی! خوشاتر من، که اکنون چندی است که بازی زیبای کلمه و کمال را در سفره‌ی زیبای زنانه‌ای از جنس تن تو دارم جشن می‌گیرم.

همدم مجازی‌ام!

دلم از این همه تنهایی و رخوت بی‌جسارت گرفته بود که به راهی تازه‌تر، جسورتر کشانده شدم؛ یعنی که به اتفاق، تبلور زیبایی و احساس را در تنی پُرتمنا و مهربان جست‌وجو کردم، و بیشینه‌تر از خویش یافتم در شور و حرارتِ زندگی، و شیطنت آزادی و رهایی که محصول سازگاری و آگاهی است.

فردا و هر چه کار دگر...

امروز عشق.

اسماعیل خویی

عزیز من، مهربانی مادرانه‌ام!

همیشه دلم می‌خواسته از چیزهایی بنویسم که گاهی نشده بگویم؛ یعنی که نوشتن آن‌چه به زبان نیامده، ضروری‌تر است. به خیالم همیشه باید آن‌چه ساده به گفتن نیامده را، به روی و بوی کاغذ آورد!

پرستار جهان‌ام، زبانِ جان‌ام!

تو ثابت کرده‌ای که در رخوتِ خواب‌آلودِ تنهایی من، غمخوارترینی، و من این تحفه‌یِ طُرفه را به ذاتِ خودخواهی تو تعبیر می‌کنم که منشاء همین یگانگی است؛ خواستنی که به خواهندگی تنی مثل من می‌انجامد؛ تناقضی زیبا و دروغی پذیرا، که ساحتی از ایثار و اشک و حسرت در خود نهان کرده؛ عرصه‌ای از نمایش بی‌خویشی ِ بی‌غرور، که تن‌کامی و شی‌ء‌وارگی نیز در آن مخفی است.

به انتخابِ تو، از حسین منزوی

آرامش بی‌بدیل من، یگانه‌ی سال‌های دارندگی!

سلام

خیال نمی‌کردم که دارم‌ات؛ تا همین حالا که پشت میزم نشسته‌ام و از آن همه محبت و یگانگی سرشارم. باور نمی‌کردم که می‌توانی مرا از آن خود کنی، اگرچه نه با همه‌ی تن. و با نَرمایِ دو دستِ بسته‌یِ نازک و استخوانی‌ات، شکوفایم کنی؛ طراوت‌ام بدهی با لیزیِ پُراصطکاکِ روحت، علیه خشکی و خشم من از سال‌ها و روزهای از دست رفته‌ام، (نفرین که بی‌تو گذشت!) با رگان پُر از خونِ زندگی و شادابی‌ات که تصویرش تا ابد بر این ذهن، قاب گرفته و آویزان خواهد ماند.

به خاطر من نبود که تو باریده بودی

تشنگانی ِ من از آن ِ من‌ات کرد.

شمس لنگرودی

طراوتِ تازه‌ام، صبحانه‌ی من، سلام!

دائم در این خیالم که چه‌طور این‌قدر تنهایی تَرَک برمی‌دارد با حضور یکی مثل تو، که دنیا ریز و بی‌عیار می‌شود در نظرگاهم، که گاه از حضور کسی می‌گریزیم به آغوش تنهایی!

تو این خیال را خوب می‌شناسی. یعنی که آشنایی، با این دلهره که طناب یکی جهنم جداسری باشد و جدایی از زیبایی و درخشش روح. یعنی که می‌گریزی از این تنهایی و نکبتِ تحمل. و بعد همین است که آغوش مهربانی را باز و آزاد به سمتی می‌گشایی که پرندگان تنهایی را لانه دارد!

به قول خودت: بدشانسی رفیقم، به کاهدان زده‌ای عیارسنج دوست‌داشتنی‌ام! چرا که حالا به تنهایی چندگانه‌ام شریک شده‌ای و به تکرار ناچار خاطراتِ کهنه‌ی آزاردهنده‌ام دَم‌خور شده‌ای و باید که گاه و بی‌گاه مزمزه‌شان کنی. اما مگر نه که این سرنوشت مشترک هر دویِ ماست؟ مگر نه این که تو هم چنین سرگذشت مشترکی را از سر گذرانده‌ای و حس چلانده‌شدنی از این جنس را القا می‌کنی؟

عزیز من! گونه‌های تو میوه‌های سرخ من! رؤیای دوست داشتن ِ همیشه‌ام!

بیرون بزن از این خیال که هر کدام از ما در این بازی جای کسی را تنگ می‌کنیم. من تنهایی‌ام را با تو سر یک میز آورده‌ام. چال کن این فکر را که دریغ کردن لبخند و آغوش از من، تنها معنایِ وفاداری است. حالا «فرهاد»، چیزی از آن دنیای «شیرین» ندارد و نمی‌خواهد. فقط پلک نزن. بگذار لابه‌لای مژه‌هات آرام بگیرم. بگذار که تنهایی‌ام بشکند در نَرمای این خیال.

با مهر و دوستی

مهدی: اردی‌بهشت 87

از نظرت کجا رَود؟ ور برود، تو همرهی

رفت و رها نمی‌کنی، آمد و ره نمی‌دهی.

سعدی

روی کاناپه خواب‌ات نگرفته بود. از فکر موذی این‌که تنی را توی اتاق تنهاتر گذاشته‌ای، سرت را مثل گربه‌ی سیاه و رامی لیز دادی زیر چانه‌ام. توی ملافه‌ای که بوی نای‌اش از ادکلن همان یک تکه از لباس‌ات گم شده بود. دلم می‌خواست صورت‌ام را در همان یک تکه‌ی کوچک از فراخای سینه‌ات جا می‌دادم و خودم را به خواب می‌زدم. سینه‌ای که این‌همه غصه داشت و چشم‌های درشت‌ات را با آن مژه‌های پیچ‌خورده‌ی زغالی‌ات، هی آبکی می‌کرد. دلم می‌خواست جوری از ذهن‌ات تصویرهای ناهمسان و متناقض را پاک کنم و شادت کنم. فکر می‌کردم وظیفه یا مسئولیت یک دوست این است که آدم را یاد بدبختی‌هایش نیندازد و جوری در لحظه باشد که از همه‌چیز و همه‌کس فارغ کند.

به ور چپ‌ات که خوابیدی و پیشانی بلند خوشبویت را که چسباندی زیر لب‌هام، طوری صورت‌ات را چرخاندی که من همیشه دلم می‌خواست؛ با هر دو تا دُرشت سیاهی که توی تنهایی‌هام، دلم می‌خواسته ببوسم. جوری سرت را چرخاندی سمتِ عریانی‌ام که کاویدن چشم‌هات را نبینم. دیدی؟ باز هم از من دریغ کردی، بوسیدن و تماشای چشم‌هات را.

شروع تازه‌ی من،

سلام!

همین حالا تازه از تهران رسیده‌ام. تمام طولِ راه، تمام جاده‌های ذهن مرا، به خود به آینده، و به حال و روز به ظاهر درهم‌ات ختم کرده بودی. دو دیدار خصوصی‌مان به دو هزار سؤالِ پُر چرا ختم شده و من هنوز نمی‌دانم جلو کدام علامتِ سؤال ایستاده‌ام.

در آخرین دیدار سه ساعته‌مان، شبِ پیش از سفر، سوای ِ دلشوره‌ی ِ راه و حال برزخی‌ام از مواجهه با آن دختر دل شکسته که ماجرایش را برایت گفتم، اضطرابی در جانم انداخته‌ای که حد ندارد.

هنوز هم نمی‌دانم که چه چیز می‌تواند باعث اعتراف من و تو به هم باشد. چی شد آن شب که به خنده و شوخی یا به جد و عمد، گذشته‌ی خود را رو کردیم؟ مگر قرار است برای هر دوستی، سفره‌ی دلمان را... . به من حق بده که این‌گونه دوستی‌ها را خاص و متفاوت بنامم. حق بده!

من به نامه‌نگاری با رفقایِ نزدیک‌ترم دلخوشم. این ژانر را خیلی دوست دارم؛ خواندن نامه‌های دیگران را خیلی بیشتر. و اغلب به گفته‌ی نیما یوشیج، برای این که گفتاری مؤثر بیفتد، می‌نویسم‌اش تا بهتر با دوستان‌ام ارتباط بگیرم. تا به حال یکی از همین نامه‌ها را همین جا منتشر کرده‌ام و خوانده‌اید. این هم دومی‌ش: 

من زندگی‌ام را خواب می‌بینم.

احمد شاملو، مجموعه آثار، ص 225

 عزیز من سلام

این اولین نامه‌یِ من به توست. نامه‌ی مکتوب که با خودکار به روی کاغذ ثبت می‌شود و می‌ماند، و شاید هیچ‌گاه تأثیرات خوب و بدش هم فراموش‌ات نشود.

اما به اعتباری، این اولین نامه‌یِ من به تو (یا تو به من، چه فرقی می‌کند؟!) نیست؛ یعنی که رفتارها و حرف‌های ما هر کدام نامه‌ای بوده که جواب‌اش را با تأمل و مکث یا فی‌البداهه و بی‌غرض، یا حتا به شوخی و طنز از هم گرفته‌ایم. یا گاه با نگاه‌ها به هم حالی کرده‌ایم که: «جاده باریک می‌شود رفیق!» یا «خاکی زده‌ای و تخته گاز رفته‌ای ابولی!» و با نگاه‌ها و چشم‌ها چه حرف‌های زیادی می‌شود زد!

عزیز فراموش‌نشدنی‌ام!

سلام

 تقارن ِ خوش‌یمنی است که به غزل 271 حافظ ِ بزرگ رسیده‌ام و، حالا برای تو می‌نویسم و، فردا هم قرار دیدار توست.

مطلع ِ غزل را هم لابد شنیده‌ای:

" گلعِذاری ز گلستان ِ جهان ما را بس!

زین چمن سایه‌ی آن سرو چمان ما را  بس!

قصر فردوس به پاداش ِ عمل می‌بخشند ـ

ما که رندیم و گدا دیر مغان ما را بس! "

بیت دوم اما جزو مطلع نیست؛ تو بهتر می‌دانی. آوردم‌اش، چون تٱثیرش در من بیش از بیت اول بود. "‌قناعت و رندی" کلید همه‌ی رفتارهای حافظانه است و ما همه غافلانیم؛ غافلان ِ حسرت‌خور جهان و مافیها. غافلیم، که اغلب ِ ما، رفتارها و کنش‌های اجتماعی را از دیگران، از کوچه و خیابان به تقلید برگرفته‌ایم: به فراخور سلیقه و مقیاس ِ خوب و بد خودمان که عجیب نادقیق است و بی‌حساب.

آثار کلاسیک اگر هیچ چیز تازه‌ای ندارند (که ندارند!)، اما هنوز ارزش‌ها و زیبایی‌های برخورد با آدمی‌زاده‌گان و آداب زندگی اجتماعی با همنوعان را برای لذت‌بخش شدن ِ این ناگزیری ــ‌که همان زندگی است و من و تو ناگزیر از ادامه‌ی آن هستیم، بی‌آن که خود انتخاب‌اش کرده باشیم‌ــ می‌آموزانند. و این شیرین است و راهنما.

ارژنگ عزیزم

همه‌ی ما از نتیجه‌ی ــ به قول تو مفتضح ِ ــ این انتخابات ناعادلانه، دلخوریم. یعنی حالا فضای جامعه خیلی یأس‌آور و غمزده‌تر شده.

می‌بینی که چگونه سپاه و بسیج برای کسب قدرت دندان تیز کرده‌اند و دیوانه‌وار سر از پا نمی‌شناسند، می‌بینی که باز هم دیکتاتورهای جمهوری اسلامی روزنامه‌های این مُلک ِ خاک ‌بر سر را بستند و اجازه ندادند توهین ِ رهبر معظم انقلاب شکوهمند را به کروبی چاپ کنند، می‌بینی که هرزه‌گان چگونه سکوت کرده‌اند و فقط این شیخ اصلاحات است که تنها و یک تنه و آن هم به پشتوانه‌ی قریب 6میلیون رأی (که بیش از این‌هاست البته) به حق‌خواهی خود و مردم‌اش بر می‌آید و استعفا می‌دهد از هر سمت ِ حکومتی ِ لعنتی‌اش؟ ها می‌بینی؟

حالا فکر می‌کنم چهره‌ی خاتمی کمی روشن‌تر شده. سکوت ِ نحس‌اش معنادارتر شده. اما دل‌ام نمی‌خواهد از او حرفی بزنم. دیگر از خاتمی انتظاری نیست. خاتمی همه‌ی امیدمان را نومید کرد. او حتا به قدر کروبی که جسارت ندارد، هیچ، بزدل‌تر از آن است که رییس جمهور بیش از 20 میلیون چشم به راه باشد. او حتا اگر هم خواسته باشد که بعدها افشاگری کند، دیگر خاتمی‌ ِ ما نیست که نیست؛ او دفتردار خامنه‌ای‌ست، تدارکاتچی ِ این حکومت و نظام دستپاچه، و نه رییس جمهور 20 میلیون ایرانی آزادی‌خواه.

دیدی که پیر اصلاحات را تنها گذاشتند همه. عبدالکریم سروش هم دیر جنبید و همه چیز از دست رفت بالأخره. و ما همیشه دیر می‌رسیم و دیرتر از همه بیدار می‌شویم.

ارژنگ‌ام حیف، حیف از این همه!