آن‌کس که به هیچ سید و میر نمانَد،

شایا صنما، کروبی‌اش نام نهادند!

م. ج.

1. دَر نظرخواهی وبلاگ‌ام را گِل گرفتم. به همین راحتی! شما شاهد بودید که من همواره از نظرات استقبال کرده‌ام و ناسزاها را حتا، انتشار داده‌ام. چه، که اصلاً مانع و رادعی بر سر راه نظرها و نوشته‌های دیگران نگذاشته بودم. آن‌چه در این مدت بی‌توقع ارزانی‌ام شده بود، همین ناسزاها بود که منت‌پذیرشان بودم برای رویین‌تنی! اما پیش و بیش از آن‌که این کامنت‌دانی راه و نقدی برای من بوده باشد، سوهانِ روح و عذابِ دوروبری‌هایِ نزدیک‌تر از جان‌ام شده بود که گاه لج‌شان می‌گرفت از سکوت یا مماشاتِ من با هتاکان. جان و دل عزیزترین‌هام را به همه‌ی این وفاداری به آدابِ تحمل‌ ِ هرزه‌درایان، ترجیح می‌دهم و با این هدیه، مهرشان را می‌ستایم. ازشان ممنونم که نگرانِ اراده‌ی من‌اند و دلِ من؛ که مبادا سست شود، بریزد. حالا هم اما برای حرمت‌گذاری به آن دیگران که همواره نظرات مخالف و موافق‌شان را منت‌گزار بوده‌ام، دو امکان پست الکترونیک و گپ برخط از طریق یاهو مسنجر (jmahdi3) فراهم است.

2. سوم اسفندماه گذشته، سالروز چهارسالگی بوی کاغذ بود. همان موقع چیزی ننوشتم. نکته‌ای هم نبود. دوباره می‌گویم که وبلاگ اول را بهمن 85 فیلتر کردند و دومی را اردیبهشت 86. تا همین بهمن‌ماه 87 هم که سومی را راه انداختم، دو وبلاگ قبلی با آی.اس.پی.‌های مختلف برقرار بودند. حالا هر مطلبی که می‌نویسم، در هر سه وبلاگ قرار می‌دهم. نشانی این سه با یک عدد از هم متمایزند اما در ظاهر شبیه هم‌اند:jmahd.tk  و jmahdi1.tk و jmahdi2.tk

3. فرخنده و کامکار باد جشن‌های شادی‌بخش ایرانی، چهارشنبه‌سوری و نوروز باستانی! در حق خود و شما سالی پُر از مهربانی، انصاف، تعادل، هم‌باوری، نکته‌سنجی، دلیری، آگاهی، راستی و راست‌گویی آرزو می‌کنم، تا ایمن از زهر کینه و واپس‌گرایی بمانیم و بپاییم.

4. مهر باد، ایدون باد!

وای، اما با که باید گفت این

من دوستی دارم

که به دشمن خواهم از او التجا بردن.

مهدی اخوان‌ثالث

گویا ماجرا این بوده که رفقای خاله‌زنک ما شایع می‌کنند: فلانی (یعنی من)، با این صریح‌گویی‌ها و انتقادهای بی‌پروا و فیلترشدن‌های مکرر، قصد پرونده‌سازی دارد تا بتواند اقامت و پناهندگی سیاسی بگیرد در آن سوی مرزها!

بعد هم خودِ آن شایع‌کنندگان که در گِل‌آلود کردن آب، دستی متبحر دارند، تکرار کرده‌اند: البته خانواده‌ی ایشان وابسته به قدرت‌اند و به بهانه‌ی این نوشته‌ها، کاری به کارشان ندارند!

﷼

من می‌دانم که این جماعت دوستْ‌نما، چرا این‌قدر کرمو و مردم‌آزارند و هم‌چون نابرادر شغاد، خنجر از پشت می‌زنند و در پسله حرف می‌زنند. و به راحتی تو را به تهمت و دروغ  می‌آلایند. عجبی نیست اگر تو را ـ‌که بر ضد تندروی، خشونت و قتل و آزار نویسندگان می‌نویسی‌ـ متهم و متّصف به تندروی کنند، که می‌کنند.

بارها گفته‌اند و گفته‌ایم که در این مملکت، کار گروهی نمی‌توان کرد، اما من می‌گویم که در زنجان، این شهر وامانده و این خاکِ خاک‌برسر، کار فردی هم حتا، آلوده به اغراض و تهمت‌ها و هتاکی‌ها می‌شود!

در تکمیل و تغییر دسته‌بندی اخبار در ستون سمت راست بوی کاغذ، دو بخش «فریاد کارگران» و «حد و قانون» افزوده شده‌اند و بخش «اخبار استان زنجان» به صفحات داخلی بوی کاغذ انتقال یافته که از ستون دسترسی آسان قابل دریافت و مطالعه است.

از ابتدای وبلاگ‌نویسی به همسایه‌ها تعلق خاطر ویژه‌ای داشته‌ام. پس از تغییر ساختار فهرست همسایگانی که اغلب وبلاگ‌نویسان استان زنجان را در برمی‌گیرد، این توجه دو چندان شده است، چراکه به نظم و نسق بسامانی درآمده‌اند. اما باید بگویم که پیوند دادن به هر یک از این نام‌ها به معنای تأیید نوشته‌های ایشان نیست؛ چه، که در مواردی نیز انتقاداتی جدی به آن‌ها داشته‌ام و بی‌دقتی و بی‌خاصیتی برخی را در تکرار مکررات بی‌ارزش و سطحی و اشتباه‌های جورواجور تقبیح کرده‌ام.

عمده قصدم از تدوین و گردآوری این گروه، عیار گرفتن وبلاگ‌نویسی این جمع و سنجش توانایی‌ها و ظرفیت‌هاست، تا که شاید در برنامه‌ریزی‌های آتی برای استفاده از این نیروها و مهارت‌ها به کار تصمیم‌گیران فردا یا روزنامه‌نگاران و پژوهندگان امروز درآید.

شوربختانه خیلی از رفقای وبلاگ‌نویسم ـالاهی بلاگردان‌شان!ـ که با نقد و انتقاد و سیاست هم سروکاری ندارند، نمی‌خواهند که شناخته شوند، بنابراین با نام واقعی خویش نمی‌نویسند و من یکی هم سخت از این بی‌هویتی بیزارم. و به گمانم آن‌ها که خودشان را جدی نمی‌گیرند... بگذریم اصلاً. حکایت، هم‌چنان باقی است!

غرض از نوشتن این وجیزه، این بود که هر زنجانی وبلاگ‌نویس که نام‌اش در فهرست «همه‌ی همسایه‌ها به ترتیب حروف الفبا» نیست، بفرمایند تا پیوندشان دهم.

پی‌نوشت:

1.       از رفقای دیرین و دیریابم عذرخواه و شرمسارم که نمی‌توانم شعار و امضای: «بوی کاغذ در هیچ سایت و وبلاگی نظر نمی‌دهد» را نادیده بگیرم. بهار گذشته گروهی کینه‌جوی بی‌شرم، با جعل نام بوی کاغذ و یک نظرسازی مسخره، مرا از این نعمت محروم کردند که در بخش نظرخواهی‌ها سخنی از شوق و لذت خواندن بنویسم.

2.       اکبر اکسیر بزرگ‌شاعر آستارا نیز قرار است به فصلی مناسب در زنجان حضور یابد و برای زنجانی‌ها از شعر و طنز ـو نه فکاهی‌ـ سخن بگوید.

روزی نیست که خبر از تهدید و بازداشت و اعتصاب‌های دانشجویی و کارگری منجر به تعلیق، و دستاویز قرار دادن قانون‌های قرون وسطایی و بهانه‌های توقیف و پلمپ نشریات و گالری‌ها و کنسرت‌ها و نمایش‌ها و سانسور و بایکوت بی‌امان کتاب‌ها و آثار هنری، در این سال‌های سیاه خمودگی و بی‌ریشه‌گی به گوش نرسد.

هنوز دانشگاه‌های ما باید بروند غاز بچرانند چراکه هیچ روان‌شناس و پزشک و مربی و معلم و استادی در تبیین و استنتاجات قوانین جزایی به کار نمی‌آید و حکم، حکم نوشته و نانوشته‌ی فقها و علمای اخلاقی است که دمار از روزگار اخلاق درآورده‌اند؛ چه که اصلاً نیازی به مثال زدن از این بی‌اخلاقی‌ها و بی‌ادبی‌های رایج در گفتار دولتمردان و حاکمان شلخته و بی‌شرم نیست.

اما پرسش این‌جاست که نمایندگان قانونی مردم در مجلس و سایر نهادهای به اصطلاح مدنی، کجا خوابیده‌اند که هنوز در این مملکت زن بی‌پناه و کودک بالغ نشده را به پای چوبه‌ی دار قصاص و مجازات می‌برند؟ اگر که باید قاتل را مجازات کرد، پس چرا هنوز آمران و عاملان قتل‌های زنجیره‌ای و قتل‌های محفلی کرمان و آمران ترور سعید حجاریان و صدها و صدها مورد دیگر، به قصاص و افشا دچار نیامده‌اند و قسر دررفته‌اند؟ چرا هر روز دانشجویان و وبلاگ‌نویسان و معترضان به دولت عدالت‌محور و مهرورز، با اتهام‌هایی نظیر غربزدگی، جاسوسی و خیانت به کشور، در تعقیب و آزار و انتقال از این زندان به آن زندان به سر می‌برند و بی‌سر و صدا محاکمه و در مواردی همچون یعقوب مهرنهاد اعدام می‌شوند؟ چرا صدایی از کسی درنمی‌آید و نمایندگان مردم در مجلس این‌قدر بی‌تحرک و بی‌خاصیت شده‌اند؟ چرا باید حاصل کاشته‌ی بی‌لیاقتی رؤسای جمهور گذشته را امروز با یکه‌تازی‌های پُرطمطراق احمدی‌نژاد به نظاره بنشینیم و تاوان مماشات و سکوت معنادارشان را در تأیید آن‌چه گذشت، آیینه‌ی دق‌مان کنیم؟

از خداوندان زر و زور انتظاری نیست، اما چرا از سعداله نصیری و جمشید انصاری (نمایندگان اصلاح‌طلب زنجان) صدایی درنمی‌آید در اعتراض به بازداشت و آزار دانشجویان و معترضان؟

شما را به خدا چانه زدن بس است. هشدارها را جدی بگیرید و سایه‌ی امنیت و آرامش و خواب راحت را از سیاست‌پیشه‌گان ریاکار و زورمداران بی‌قانون و هوچی‌گر سلب کنید! بگذارید ایران ــ‌بالیدن پیشکش‌!‌ــ کمی نفس بکشد!

دو بخش «آموزش و پژوهش» و «اخبار استان زنجان» را هم به سرفصل‌های ستون سمت راست بوی کاغذ اضافه کرده‌ام که رویدادهای مدرسه و دانشگاه را پوشش می‌دهند و اخبار استان زنجان را.

اما نکته‌ای که هنگام ثبت فید یا کُد آر.اس.اس تارنماهای خبری استان برایم قابل توجه بود، خرابی کد ایکس.ام.ال تارنمای مردم‌نو و فقدان چنین کدی برای خبرگزاری‌های زنجان بود که شامل: ایسنا، فارس، پانا و شبستان هستند که صفحه‌ی مستقلی دارند؛ یعنی، مدیران بخش فنی این تارنماها یا این کد را هنوز نمی‌شناسند و یا به ضرورت آن برای دسترسی آسان به مطالب به طور جداگانه و جذب مخاطبان بیش‌تر، پی نبرده‌اند. و یا اگر می‌شناسند، به ساخت و ترمیم آن دغدغه‌ای ندارند.

از این میان اما تنها خبرگزاری دولتی ایرنا که متأسفانه اغلب به تمجید و تقویت یکسویه و جانبدارانه‌ی دولت می‌پردازد و شوربختانه تعهد و اخلاق حرفه‌ای و روزنامه‌نگاری خویش را نیز فراموش کرده، چنین کد به‌دردبخور و سالمی داشت که ناچار شدم برای راه‌اندازی بخش «اخبار استان زنجان» از آن، و فعلاً سه فید از تارنماهای دانشگاه جامع علمی کاربردی، شرکت توزیع نیروی برق، و سازمان صنایع و معادن، بهره بگیرم تا بلکه در آینده، دیگر پایگاه‌های خبری و خبرگزاری‌های مهم استان نیز در جهت ساخت چنین خوراکی برای خوراک‌خوان‌های اینترنتی، چاره‌ای بیندیشند. کدی که ساخت آن شاید بیش‌تر از چند ثانیه زمان لازم ندارد. می‌گویید نه؟ بسیار خوب: بخوانید!

و زخم‌های من... مهربان، مرا به بازی زیبایِ دیگری از وبلاگستان دعوت کرده. گرچه نثر روان و صمیمی‌اش قلم را خشک کرده اما به دیده منت:

دلخوشی‌ هر صبح‌ام، نشستن پای سخن و تجربه‌ی پیرم، رییسم، اکبر آقای نعلچی‌گر است. پس از آشنایی با اوست که محله‌های رختشویخانه و چوگور باباجمال و شهر زنجان و هر چه زیبایی‌هاش را بیش‌تر و بهتر درک و کشف می‌کنم. او مرا با استعدادهای ذاتی و دیرینه‌ی زنجانی‌ها که ویژه است و همواره خلاف جریان رود کشور، پیوندی عمیق‌تر، سرشارتر و عینی‌تر داده.

دلخوشی‌ام، ایثار و مهربانی زلال زنی است که همه‌ی آغوش پُر عشق‌اش، سُکر مدام من است؛ گرچه دور است، گرچه نمی‌بینم‌اش، اما گرمای صدای مخملی‌اش، حرارتِ هرچه شور و شرارت است!

دلخوشی‌ام، سفرهای حومه‌ی زنجان است با کریم‌جان حنفی‌نیری که طعم دنیاهای بدوی و پیرامونی را با چای داغ و سیب قرمز و عطر علف‌های تازه چیده و باران‌خورده‌یِ باغ فرهادخان، در یاد و جانم زنده نگه داشته است.

دلخوشی‌ام، کوهنوردی‌های گاه به‌گاهم با کریم‌جان بیگدلی است که جان زیبا و مهرورزش از ایمان و اراده و لذت سرشار است. آسمان سیاه و ستاره‌کوب طارم و سدهای زلال زنجان و همین اواخر هم صعود از سهند استوار، هر یک با او حکایتی است.